Uwe i Willi

Orka na polach miedarskich

Share
Uwe i Willi
Głosuj

Uwe i Wili w jednyj żyli wili
Uwe na wiyrchu, a na dole Wili.
Uwe spokojny, niy wadziōł nikōmu
Wili wyprawioł choźby niy miōł w dōmu

To pies, to hazok, ciepoł w nie ryćkōma,
A łokropnie durch czaskoł cołki czas dźwiyrzōma

A jak zacōn szczylać s tych pierōńskich plac-partōnōw,
Smyndu bōła kupa we coluśkim dōmu

Wnerwiōł sie Uwe, śloz na dōł dō niego
I padoł mu: „Wili jo niy ściyrpia tego”.

A na to mu Wili: „Co kōmu dō niego a jymu do kōmu,
Ty pierōński giździe, jo je w swojym dōmu”.

Uwe się yno po gowie podropie,
Włazi na wiyrch po trepach i głośno sapie.

Na drugi dziyń rano, Wili smacznie na dece sie chrapie
A tu mu ze gips-deki coś na kichol mu kapie

Wnerwiōł sie Wili, wali na wiyrch po trepach
– klupie do dźwiyrzi – zawarte!

Wraziōł ślyp do dziury…
Pōn Bōcku – ryknōł – cołko izba we wodzie
A Uwe sie z wyndkōm siedzi na kōmodzie

– Cōs robisz Uwe? – Ryby sobie łowie.
– Tyś je klupniynty, mie kapie po gowie

A na to mu Uwe: „Co kōmu dō niego a jymu do kōmu,
Ty pierōński giździe, jo je w swojym dōmu”.


Tekst na podst. wiersza Aleksandra Fredy „Paweł i Gaweł”. Autor przekładu nieznany. W Internecie można znaleźć różne wersje tego wiersza, w których Uwe z Wilim mieszkają w domu, familoku, albo jak poniżej, w willi.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *