Historia parafii św. Floriana w Miedarach

Kościół parafialny w Miedarach od obecnej ul. Wolności

Share
Historia parafii św. Floriana w Miedarach
Głosuj

Do początków XX w. Miedary należały nadal do parafii zbrosławickiej, której proboszczem był wtedy – po rezygnacji Antoniego Duczka – ks. Florian Sobota.

Wieża kościoła pw. św. Floriana w Miedarach

Wieża kościoła pw. św. Floriana w Miedarach

Dynamiczny rozwój wioski spowodował jednak, iż coraz wyraźniej rysowała się konieczność budowy kościoła w samych Miedarach, po wybudowaniu którego (1911 r.) miejscowość ta stała się parafią filialną Zbrosławic. Nadal jednak wszelkie ważne uroczystości (pierwsze komunie, śluby) obchodzono w zbrosławickim kościele pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

Samodzielność placówki miedarskiej rozpoczyna się z dniem 12 maja 1932 r., gdy trzej księża, ubrani w stroje mszalne zostali uroczyście wprowadzeni do miedarskiego kościoła. Wszyscy pochodzili z tej ziemi, ze Śląska. Byli to: o. Jan Mehl, o. Jan Buhl i o. Oskar Giesder. W ten sposób w Miedarach powstała pierwsza placówka oo. Klaretynów na terenie dzisiejszej Polski. Są więc obecnie Miedary najstarszą parafią klaretyńską w Polsce. Jej pierwszym przełożonym został Superior o. Jan Mehl, który tę funkcję pełnił aż do swej śmierci w 1979 r.

Cofnijmy się jednak o kilka wieków…

W parafii zbrosławickiej

Biorąc pod uwagę struktury kościelne, na opisywanym terenie, należącym niemalże do czasów nam współczesnych, do diecezji wrocławskiej, dokonany w XIII w. podział na archidiakonaty w dwóch następnych wiekach praktycznie nie uległ zmianie. Zwiększyła się za to – i to znacznie, ze względu na akcje osadniczą – liczba parafii. Pośród nich musiała też postać parafia w Zbrosławicach należąca wtedy (jak dowiadujemy się z Liber fundationis Episcopatus Wratislawiensis) do dekanatu pyskowicko-zbrosławickiego.

Dokładne dane co do struktury parafialnej posiadamy z następnego, XIV w., dzięki zestawieniu powstałemu w Awinionie 14 stycznia 1376 r.

Znajdziemy tam pośród 21 parafii archiprezbiteratu (inaczej dekanatu) toszeckiego, w archidiakonacie opolskim, również Zbrosławice, które według znanego badacza historii Śląska, a szczególnie jego historii kościelnej, żyjącego w XIX w. proboszcza z Pyskowic, Johannesa Chrząszcza nazywały się wtedy “Sbroslawitz”. Ten sam przyznaje też, że od niepamiętnych czasów Miedary należały do tej parafii.

Tak więc od ok. połowy XIV w. parafia zbrosławicka należała do dekanatu toszeckiego.

kościół w Miedarach

Jedno ze starszych zdjęć kościoła miedarskiego

Sytuacja nie uległa zmianie i w następnych stuleciach. Podlegała ona dziekanowi rezydującemu przy kościele św. Piotra w Toszku. Nie wykluczone jest jednakże, iż siedzibą dziekana tego okręgu był kościół pod wezwaniem św. Pawła w Pyskowicach, ufundowany za wiedzą Tomasza, biskupa wrocławskiego. Kościół ten mógł funkcjonować do początków XV w., a ok. 1430 roku został prawdopodobnie zniszczony przez husytów, ewentualnie w inny sposób mógł utracić swą rolę na rzecz kościoła św. Mikołaja funkcjonującego od XV wieku.

W czasach reformacji kościół parafialny w Zbrosławicach zestal przejęty został oczywiście przez protestantów, jak zresztą wiele kościołów w tym rejonie.

Właścicielami Zbrosławic byli bowiem wtedy Laryszowie, którzy, nawiasem mówiąc, później wrócili do religii katolickiej. W 1629 roku orzeczeniem cesarskim (tereny te należały wtedy do monarchii habsburskiej) kościół wrócił z powrotem do rąk katolików. Pierwszym katolickim proboszczem został ksiądz Adam Barankowitz.

Podczas wizytacji z 1697 roku stwierdzono, iż wszyscy parafianie (prócz dwóch: ze Zbrosławic i z Wilkowic) są wyznania katolickiego. Proboszczem był wtedy mający 33 lata Thomas Schnura z Toszka.

Na progu XIX w. parafia ta, należąca już do archiprezbiteratu pyskowickiego, obejmująca prócz Zbrosławic i Miedar, także Wilkowice, kolonię Laryszów i kolonię Georgendorf liczyła już ponad 2300 wiernych. Jej proboszczem był ksiądz Barthusel. Cały archiprezbiterat liczył zaś wtedy 19 319 dusz.

W liczących na progu XIX w. niecałe 300 osób Miedarach, życie płynęło raczej spokojnie. Właścicielem wioski był wtedy Ernest Stockmans. Dzieci miedarskie od kilku lat miały już możliwość uczestniczenia w zajęciach szkolnych w samych Miedarach. Wdowa po zmarłym w 1808 r. Erneście była bowiem najprawdopodobniej fundatorką pierwszego budynku miedarskiej szkoły. Od tego czasu przynajmniej do szkoły nie trzeba było chodzić do Zbrosławic.
Nikt też wtedy nawet nie przypuszczał, że postawiony w 1815 r. budynek szkolny jakieś 120 lat później stanie się domem pierwszych miedarskich księży.

Widok kościoła parafialnego w Miedarach z okresu międzywojennego. Na pierwszym planie zasypany już staw

Widok kościoła parafialnego w Miedarach z okresu międzywojennego. Na pierwszym planie zasypany już staw

Samodzielna parafia

Po przybyciu w 1932 r. do Miedar klaretyni z ojcem Mehlem na czele wzięli się raźno do organizowania życia religijnego w parafii.

Na początku należało wyposażyć porządnie sam kościół, który nie miał nawet dzwonów (skonfiskowane podczas I wojny światowej). Dlatego też po raz drugi zamówiono je w fabryce Franza Schüllinga w Apoldzie.

Johann Mehl

o. Jan Mehl

Uroczystego poświęcenia dzwonów dokonał 26 XII 1933 roku o. Superior Jan Mehl (Johannes Mehl). Sam transport dzwonów z dworca kolejowego w Miedarach do kościoła był wielką manifestacją wiary mieszkańców parafii, którzy niezwykle licznie uczestniczyli w tej uroczystości. Podobnie zresztą, jak i w innych nabożeństwach, procesjach obchodzonych w ciągu roku.
W październiku 1936 r. dzięki firmie budowlanej Ignacego Macioska wybudowano jeszcze na cmentarzu kaplicę, którą o. Mehl poświęcił l listopada tego roku. W następnym zaś roku przyklasztorną stodołę przebudowano na salkę parafialną, w której do lat osiemdziesiątych XX wieku, tj. do czasu budowy nowej plebanii odbywała się katechizacja dzieci i młodzieży.
Powyższe fragmenty podane zostały na podstawie kroniki parafii miedarskiej, pisanej przez o. Mehla. Jej pierwsze strony, prowadzone początkowo po niemiecku, musiały zostać przepisane. Układ chronologiczny kronika posiada dopiero od roku 1955. Pierwsze słowa to:

Od l do 6 kwietnia 1955 roku został wygłoszony cykl rekolekcji parafialnych. Rekolekcjonistą był proboszcz o. Jan Mehl…

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *